|
2001 yazı doğdun sen. Hem de işyerimde, masamın altında … İki kardeşin ve annenle birlikte iki aylık olana dek masamın altında yaptığım yatakta yattın. Ayaklanmaya başlayıp ta kabloların başına bela olunca büro dışında bir yatak hazırlamıştım size. Ama yine de içeri girer ortalığı savaş alanına çevirirdiniz. O dönemki muhasebe fişlerinde patili imzanız durur hala. Printerden çıkan kağıtlara saldırmak en büyük hobinizdi. Derken bir gün bekçi koşarak daldı odaya, fabrika bahçesinde servis arabası çarpmış sana. Korkudan ve acıdan bir köşeye büzüşmüş halde buldum seni. Hemen veterinere götürdüm. Kalçada kırık vardı. Ameliyat oldun. Operasyon sonrası eve getirdim seni. Ama her sabah sepet içinde işyerime, her akşam eve taşıdım . Yürüyemiyordun…
Tuvaletin gelince panik halinde miyavlardın, ben de kuma götürürdüm seni, belinin altından kolumu geçirir hafifçe havada tutarak sana yardımcı olurdum. Neyseki 2 ay sürdü bu süreç ve iyileştin. Tekrar işyerine dönmedin tabii. Kardeşlerinde yuva bulmuştu zaten.
Tam evin hanımefendisi olarak keyfini çıkartıyordun ki 4 annesiz bebiş geliverdi eve. Hiç hoşlanmadın bu durumdan. İlk başlarda yataklarından çıkamıyorlardı zaten ama büyüyüp de ortalarda dolaşmaya başlayınca bana çaktırmadan pataklardın onları…
Onlar da büyüdü sonra, alıştınız birbirinize ama sen yüz göz olmadın tabii ki bu sonradan gelenlerle.
Seni sevmek isteyen olursa yatıp göbeğini açardın. Tam sevilmeye başlayınca kalkıp odanın diğer köşesine gider , orada yatar “mırrnaaaavv” diye seven kişiyi ayağına çağırırdın. Yanına gelince hoopp oradan kalkıp başka yere… Bu böylece seni sevmek isteyen kişinin sabrı bitene dek sürerdi.
Çok uzun tüylerin vardı ve hiç hoşlanmazdın taranmaktan. Zaten yatağından çıkmazdın pek ama son zamanlarda ayrı bir durgunluk gözlemledim sende. Baban testler yaptı ve karaciğer değerlerinde sorun olduğunu söyledi. Tedaviye başlandı ama sen yardımcı olmadın. Yemen gereken özel mamayı yemeyi reddettin. Bir süre sonra her şeyi yemeyi reddettin…. Yine de serumla, elle yedirerek yaşatılman için çok uğraşıldı. Ziyaretine gittiğimde yüzüme mutsuz, umutsuz bakıp yanıma gelmedin….
Baban “durumu ağır yoğun bakımda “ dedi. Ben umudumu kaybetmedim. Öyle ya sen ne zorluklar ne acılar atlatmıştın daha ufacıkken…
Ama kötü haber bugün geldi. Bizi bırakıp gitmişsin…..
Öyle olsun Pofuş’um. Her zaman efendi sendin zaten.
“Köpeklerin sahipleri vardır , kedilerin hizmetkarları” derler
Umarım birlikte geçirdiğimiz dokuz sene boyunca sana hizmette kusur etmemişimdir.
Elveda huysuz ve tatlı kadın….. Gülay Güler Çömlek
03/02/2010
|
